همسفر آيــــــنه ها(محمدزارعی)
شعر-داستان-اجتماعی-فرهنگی -هنری 
قالب وبلاگ
زان یار دلنوازم شکریست با شکایت   گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم   یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت
رندان تشنه لب را آبی نمی‌دهد کس   گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت
در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کان جا   سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی   جانا روا نباشد خون ریز را حمایت
در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود   از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت
از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود   زنهار از این بیابان وین راه بی‌نهایت
ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم   یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت
این راه را نهایت صورت کجا توان بست   کش صد هزار منزل بیش است در بدایت
هر چند بردی آبم روی از درت نتابم   جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت
عشقت رسد به فریاد ور خود به سان حافظ   قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت
[ چهارشنبه بیست و یکم خرداد 1393 ] [ 23:29 ] [ محمد زارعي ]
امروز ظهر 16 خرداد ماه 93 با حضور تعدادی از هنرمندان وشاعران واصحاب قلم ورسانه نمایشگاه تابلوهای خطی سرکار خانم شب بو علیزاده خطاط و نقاش معاصر کشورمان و تابلوهای قرانی دیگر هنرمند ارجمند کشورمان اقای دکتر عبدالحسین زاده ی اندبیلی در محل نمایشگاه مجتمع فرهنگی هنری ارشاد اسلامی خلخال افتتاح شد و در معرض بازدید ارباب فرهنگ وهنر قرار گرفت خانم شب بو علیزاده در سال های اخیر توانسته است به درخشش در جشنواره های مختلف استانی وکشوری و بین المللی مفتخر شود نامبرده دختر گرامی استاد فرزانه ی زبان وادبیات فارسی کشورمان استاد-کاووس علیزاده- می باشد نکته ی جالب توجه این نمایشگاه علاقمندی شدید هنرمندان وهنر دوستان برای گرفتن عکس یادگاری با استاد علیزاده بود که حال وهوای عارفانه ای به نمایشگاه داده بود ضمنا این نمایشگاه مزین به اثار خطاطی قرانی هنرمند گرانقدر جناب دکتر عبدالحسین زاده جلا وصفایی مضاعف یافته بود نامبرده دارای درجه ممتاز خطاطی بوده وبا درایت وکغایت وهمت والای خویش توانسته است کل قران کریم را خطاطی نمایدکه مشروح این خبر در ماه رمضان گذشته در مصاحبه ی او با شبکه ی سبلان به سهع ونظر دوستان رسید همسفر اینه ها ضمن تقدیر از این دو هنرمند توانای کشورمان حضور گرم وصمیمی استاد علیزاده را به فال نیک می گیرد امید است بتوانیم در محافل فرهنگی وادبی وهنری دیگر شاهد شکوه دیرینه ی فرهنگ و مدنیت فرزندان ایران زمین باشیم
[ جمعه شانزدهم خرداد 1393 ] [ 16:42 ] [ محمد زارعي ]

سایه می گفت:
ماه،
در نیمه راه،
تمام شد
ما بقی
تکرار است
و شمارش معکوس بازگشت به ابتدا!

[ پنجشنبه پانزدهم خرداد 1393 ] [ 19:2 ] [ محمد زارعي ]
 

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ

اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ

شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد

گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ

کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی

وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ

رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان

جان من اینهمه بی رحم چرایی، بازآ

وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی

گرچه مستوجب صد گونه جفایی، بازآ

 وحشی بافقی
[ پنجشنبه پانزدهم خرداد 1393 ] [ 18:46 ] [ محمد زارعي ]

بازآمدم بازآمدم از پیش آن یار آمدم

در من نگر در من نگر بهر تو غمخوار آمدم

شاد آمدم شاد آمدم از جمله آزاد آمدم

چندین هزاران سال شد تا من به گفتار آمدم

آن جا روم آن جا روم بالا بدم بالا روم

بازم رهان بازم رهان کاین جا به زنهار آمدم

من مرغ لاهوتی بدم دیدی که ناسوتی شدم

دامش ندیدم ناگهان در وی گرفتار آمدم

من نور پاکم ای پسر نه مشت خاکم مختصر

آخر صدف من نیستم من در شهوار آمدم

ما را به چشم سر مبین ما را به چشم سر ببین

آن جا بیا ما را ببین کان جا سبکبار آمدم

از چار مادر برترم وز هفت آبا نیز هم

من گوهر کانی بدم کاین جا به دیدار آمدم

یارم به بازار آمده‌ست چالاک و هشیار آمده‌ست

ور نه به بازارم چه کار وی را طلبکار آمدم

ای شمس تبریزی نظر در کل عالم کی کنی

کاندر بیابان فنا جان و دل افگار آمدم

 مولانا
[ پنجشنبه پانزدهم خرداد 1393 ] [ 18:42 ] [ محمد زارعي ]
درنای من!

آواز کوچت در آسمان پیچید

دیگر کسی به انتظار باران ننشست.

 

[ چهارشنبه چهاردهم خرداد 1393 ] [ 16:48 ] [ محمد زارعي ]
 

[ دوشنبه دوازدهم خرداد 1393 ] [ 23:41 ] [ محمد زارعي ]
       من به تو خندیدم

 
                                                                                 چون که می انستم

 
                                                                                                                                                                  تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                       سیب را   دزدیدی!
 
 
                                                                                                                                       پدرم از پی تو   تند   دوید.
 
تو   نمی دانستی 


باغبان  باغچه ی  همسایه
 
                                                                                                       پدر ِپیر من   است!
 
 
من   به تو   خندیدم
 
                                                                        تا  که   با  خنده ی تو
 
                                                                                                                                             پاسخ عشق تو  را
 
                                                                                                                                                                                                                                  خالصانه   بدهم...
 
 
بغض چشمان تو    لیک
 
                                                                                        لرزه  انداخت    به دستان من   و
 
                                                                                                                                                                                                                سیب   دندان زده  از   دست من افتاد   به خاک!
 
 
         دل من گفت   برو...
 
                                                                                                    چون نمی خواست   به خاطر بسپارد    گریه ی تلخ   تو   را
 
          و من رفتم


                                                            و  هنوز
 
                                                                                       سالها  هست که در   ذهن من   آرام آرام
 
                                                                                                                                                                                                                                  حیرت  و بغض تو  تکرار   کنان
 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            می دهد   آزارم...
 
 
            و من  اندیشه  کنان
 
                                                                                 غرق این   پندارم
 
                                                                                                                                                                         که چه می شد که  اگر
 
                                                                                                                                                                                                                                                          باغچه ی خانه ی   ما  سیب   نداشت...!!!



(
شعر   از فروغ فرخزاد در پاسخ به شعر دکتر مصدق)
[ یکشنبه یازدهم خرداد 1393 ] [ 16:38 ] [ محمد زارعي ]

ღ سـیــب ღ

 

 

 

تو   به من خندیدی

 
و نمی دانستی
 
من   به چه   دلهره   از   باغچه ی همسایه

 
                                                                                                                        سیب را دزدیدم!

 
         باغبان   از   پی من تند    دوید
 
                                                                                                            سیب   را    دست    تو    دید  ...
 
                                                                                                                                                                                                  غضب آلوده    به من کرد   نگاه!
 
   سیب دندان زده    از   دست   تو   افتاد    به خاک
 
 
      و  تو   رفتی   و   هنوز
 
                                               سالها  هست   که در گوش من   آرام آرام
 
                                                                                                                                                    خش خش گام تو تکرار  کنان
 
                                                                                                                                                                                                                                                   می دهد   آزارم...
 
 
         و من اندیشه  کنان
 
                                                                             غرق  این  پندارم
 
                                                                                                                                                               که چرا
 
                                                                                                                                                                                                              خانه ی کوچک  ما سیب  نداشت؟؟؟
 
  ( شعر از دکتر حمید مصدق  )                 
 
 

 

[ یکشنبه یازدهم خرداد 1393 ] [ 16:32 ] [ محمد زارعي ]
 

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت،

سرها در گریبان است .

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را .

نگه جز پیش پا را دید ، نتواند ،


که ره تاریک و لغزان است
.

 

وگر دست محبت سوی کس یاری،


به اکراه آورد دست از بغل بیرون ،

 

که سرما سخت سوزان است!

 

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ، ابری شود تاریک .


چو دیوار ایستد در پیش چشمانت .

نفس کاینست ،

 

پس دیگر چه داری چشم ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سردست ... آی ...

دمت گرم و سرت خوش باد !

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای ...!


سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت.

هوا دلگیر ،

 

درها بسته ،
 
سرها در گریبان ،
 
دستها پنهان ،
 
نفسها ابر ،

دلها خسته و غمگین ،

درختان اسکلتهای بلور آجین ،

زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه ،

غبار آلوده ، مهر و ماه ،

زمستان است ...

                                                  "مهدی اخوان ثالث"

 

[ یکشنبه یازدهم خرداد 1393 ] [ 16:26 ] [ محمد زارعي ]
          مطالب قدیمی‌تر >>

.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
حرفي از جنس زمان نشنيدم.
هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود.
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.
هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت.
m.zarei1352@yahoo.com
امکانات وب